شرایط انقلابی و خشونت ضد انقلاب

اعلامیه شماره 6: در محکومیّت اعدام
با ظهور مبارزات مردمی و هرچه واضح تر شدن روند انقلابی آن برای دستیابی به جامعه ای دمکراتیک و عاری از خودکامگی، نیروهای ضد انقلاب و ارتجاعی هیئت حاکمه، مانند تمامی حکومت هایی که هدفشان حفظ منافع گروه های خاص در برابر حقوق مردمی است دست به خشونت های خونینی برای حفظ خود زده اند. این تلاش های قهرآمیز حکومت سرمایه داری تنها به سرکوب خونین و وحشیانه مبارزات خیابانی نمی شود. اخیراً در اقداماتی قضایی، دستگاه قضایی سرکوبگران اقدام به صدور و اجرای احکام اعدام نموده است. مطمنئاً، تمامی خوانندگان ما از اعدام احسان فتاحیان با خبر هستند. همچنین، چند روزی است که نیروهای حقوق بشری و جمعیت های مخالفِ اعدام از اجرای قریب الوقوع حکم شیرکوه معارفی سخن می گویند. نام ایشان در کنار نام معلم مبارز فرزاد کمانگر قرار می گیرد. اما باید نام های دیگری را نیز به لیست محکومین به اعدام اضافه نمود که ایشان نیز تنها جرمشان اعتراض به خودکامگی حکومت سرمایه داران و تبلیغ و سازماندهی مردم در جهت بازپس گیری حقوق حقه شان می باشد. این نامها عبارتند از محمدرضا علی‌زمانی، آرش رحمانی‌پور، ناصر عبدالحسینی، حامد روحی‌نژاد و رضا خادمی می باشند که اخیراً به علت شرکت در تظاهرات های مردمی و احیاناً سازماندهی آنان اقدام نموده اند. نام این قهرمانان را باید به خاطر داشت، چرا که امثال ایشان، عاشقان زندگی و رهایی مردم در تاریخ ما کم نبوده اند که علیرغم میل باطنی و بر خلاف اهداف انسانی شان، با خون خود درفش مبارزه را گلگون و ابدی ساختند.

اما چه چیزی باعث می شود تا حکومتی با مردم خود چنین رفتار کند؟ این واقعیّت که مردم یک جامعه، در نظام سرمایه داری، همه «خودی» به حساب نمی آیند. تنها کسانی «خودی» هستند که همراه با هیئت حاکمه و انحصارات حامی شان، دستشان به خون مردم و بویژه کارگران آلوده باشد. چرا که ایشان، سال هاست که خشونت پنهان را علیه زحتمکشان به پیش برده اند و اینک که تضادها و تفاوت های منافع شان با کارگران و دیگر اقشار زحمتکش شهری و روستایی علنی گشته و تقابل طبقاتی به خیابان ها سر ریز شده، خشونت مشترک ایشان نیز بصورت عریان در مقابل چشم مردم ایران و جهان عیان گشته است. اما، هنوز هستند کسانیکه احساس دشمنی خود علیه مردم را فاش نساخته اند و ماهیّت واقعی خود را در پشت اختلافات سطحی و «خودی» شان با جناح حاکمه پنهان می سازند. مردم ایران و بخصوص کارگران باید با دقت فراوان به گفته ها و عملکردهای ایشان توجه کنند تا چهره سیاهشان را در پشت حجاب سبز اسلامی شناسایی کنند.

«خودی» های هیئت حاکمة قاتلین، کسانی هستند که هدف خود را حفظ نظام دیکتاتوری موجود اعلام می دارند. عده ای هستند که قانون اساسی و اجرایی این حکومت را مترقی اعلام کرده و عبور مردم از آن را تقبیح می کنند. همان قوانینی که به ایشان و حکومت دیکتاتوری «خودی» شان اجازه قتل و غارت کارگران و زحمتکشان و خانواده هایشان را زیر لوای «حفاظت از امنیت» و «مالکیت» شان را می دهد. همین دو روز پیش بود که مهدی کروبی، برای خوش خدمتی و نشان دادن اینکه جایش هنوز در جمع «خودی» هاست، مردم را به دروغ «آغازگر خشونت های خیابانی» متهم می کند که بهانه تعرض خونین را به دست نیروهای سرکوبگر حکومتی می دهند.» (نقل به معنی از نشست اخیر او با موسوی)

کارگران مبارز، مردم غیور ایران

کارگران کمونیست ایران، همراه با دیگر انقلابیون جامعه مان، اعلام می دارد که حکم اعدام را بمثابه «قتل عمد حکومتی» دانسته و اجرای آن را در هر شرایط و به هر بهانه ای محکوم می سازد. با در نظر گرفتن ماهیّت وحشی نظام و حکومت سرمایه داری که تمام مبنایش بر اعمال خشونت علیه کارگران و زحمتکشان بنا گشته است، و با آگاهی به اینکه مبارزات عیان و علنی مردمی علیه دیکتاتوری حکومت سرمایه داری مسیر انقلابی یافته است، تکرار صدور و اجرای این حکم قرون وسطایی را توسط دستگاه قضایی سرمایه داران دور از انتظار نمی یابد. ما باید با این عمل وحشیانه همچون دیگر ظواهر جامعه ی طبقاتی مبارزه کنیم. باید در تمامی تجمعات و اعتراضات خود«توقف فوری احکام اعدام» را در کنار «آزادی فوری زندانیان سیاسی و کارگری» و دیگر خواسته هایمان فریاد زنیم. و آگاه باشیم که تنها راه جلوگیری قاطعانه از چنین خشونت وحشیانه ای انهدام کامل دستگاه حکومت سرمایه داری است و بس!

مرگ بر این دولت سرمایه دار!
نان، مسکن، آزادی – جمهوری شورایی!

کارگران کمونیست ایران
24 آبان ماه 1388

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*