پیام پانزدهم کارگران کمونیست ایران: نقد عاشورا

دلاورانِ مردم ایران
مبارزه یِ قهرآمیز شما در روز عاشورای امسال (1388) در مقابل تهاجم مسلحانه ی حکومت سرمایه داری، برای حمایت از حق دمکراتیک آزادی تجمعات و اعتراضات و دیگر خواسته های دمکراتیک مردم ایران بسیار قهرمانانه بود و ستایش مردم آزادیخواه ایران و جهان را برانگیخت. مدت سی سال است که حکومت دیکتاتوری سرمایه داران «اسلامی» با سوء استفاده از عدم آگاهی و سازمان یافتگی اجتماعی مردم ایران، به دنبال تلاش های انقلابی مردم ایران و قیام خونین 21 بهمن 1357 به قدرت رسید و از همان روز اول به سرکوب آزادی های دمکراتیک بدست آمده در انقلاب پرداخت. این حکومت خونخوار برای حفظ منافع سرمایه داران از هیچ اقدامی فروگزاری نکرد. سرکوب و انحلال نهادهای دمکراتیک مردمی، از جمله شوراهای کارگری و کمیته یِ محلّات، بمباران و تیرباران مردم ترکمن صحرا و کردستان، اعدام هزاران انقلابی دست از جان شسته، اسارت ده ها هزار زندانی سیاسی، توطئه هایِ بیشمار علیه مردم برای ایجاد و حفظ فضای خشونت، از جمله پیگیری در تحمیل جنگ هشت ساله ای که به اعتراف خودشان می توانست در همان سال اول به قرارداد های صلح آمیز پایان یابد، و دیگر اقدامات متعدد داخلی و خارجی برای نگاه داشتن جامعه در شرایط بحرانی، که صرفاً برای توجیه سرکوب مسلحانه و قهرآمیز مخالفان سیاسی برای تحمیل اراده یِ استثمارگرایانه ی سرمایه داری بر طبقه کارگر جامعه صورت پذیرفت. بحران سیاسی کنونی و مبارزات انقلابی شما علیه چنین حکومت آدمخواری نتیجه تراکم سی سال نارضایتی و تحمل فشارهای اقتصادی تا حد گرسنگی و تحمیل خفقان سیاسی بر جامعه است. پس شتاب انفجاری مبارزات شما در راه سرنگومی حکومت دیکتاتورها امری طبیعی می باشد که می بایست مورد حمایت کلیه ی آزادیخواهان و طبقه کارگر ایران و جهان قرار گیرد.
همانطور که گفتیم، استقرار حکومت ارتجاعی حمهوری اسلامی ایران، در زیر لوای «دولت موقّت» در نتیجه ی سوء استفاده یِ سرمایه داری ایران، بویژه ائتلاف مذهبیون مرتجع و لیبرال های نهضت آزادی و جبهه ملی از نا آگاهی و عدم سازمان یافتگی اجتماعی میسر گشت. هنگامیکه نیروهای انقلابی برای خلع سلاح حکومت سلطنتی از شرایط بوجود آمده استفاده کرده و آن را به یک قیام مسلحانه برای کسب قدرت سیاسی مردمی و تحقق آزادی های دمکراتیک تبدیل کردند و نظم نیروهای مسلح آن را از هم پاشیدند، علیرغم نیّت پاک و انقلابی شان، به فکرشان نرسید که تنها نیرویی که در جامعه دارای آمادگی و توانایی لازم برای پر کردنِ خلاء سیاسی و حکومتی در جامعه می باشد، رژیمی متشکل از مرتجعین مذهبی و لیبرال های ضد انقلابی و ضد مردمی (حکومت موقت خمینی – بازرگان) می باشد که در کلیّتش دارای ماهیّتی بورژوازی و در تضاد قهرآمیز با کارگران و دیگر اقشار زحمتکش جامعه بوده و هرگز احترام به حقوق دمکراتیک و استقرار ساختار حکومتی دمکراتیک را تحمل نخواهد کرد. دیدیم که با چه شتابی، با تکیه به امکانات امپریالیستی سرمایه جهانی، حتی قبل از روی کار آمدنش (نشست گوادالوپ)، به حذف نیروهای انقلابی اقدام نمود و سپس به نهادهای دمکراتیک مردمی حمله برد و چنین حکومت ددمنشی را بر ما حاکم کرد.
اینک که روز به روز به شرایط مشابهی نزدیک می شویم و در نتیجه مقاومت و سرکوب مسلحانه ی حکومت دیکتاتوری برای حفظ قدرت سیاسی خود در مقابل تهاجمات انقلابی دلاورانه ی شما، می رود تا شرایط سیاسی جامعه مان را به سطح درگیری های مسلحانه ی قهرآمیز و لاجرم حذف یکی از نیروهای متخاصم ارتقاء دهد، باید از خود سوال کنیم که آیا آماده ی چنین برخوردی می باشیم؟ حتی اگر بخواهیم با استناد به مبارزه قهرمانانه ی شما در روز عاشورا به این امر معتقد گردیم که در صورت ارتقایِ شرایط انقلابی به نقطه قیام مسلحانه خواهیم توانست نیروهای مسلح حکومت را در هم شکسته و حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی را ساقط کنیم، آیا طبقه کارگر و نیروهای انقلابی اجتماعی دارای چنان سازمان یافتگی و توانایی ای هستند که بتوانند خلاء حکومتی حاصل را با حکومت دمکراتیک و مردمی پر کنند؟ یا اینکه باز هم نیرویی ارتجاعی از سرمایه داران خونخوار در موقعیّت کسب قدرت سیاسی قرار خواهند گرفت و با حمایت گسترده یِ سرمایه جهانی و نیروهای دست نخورده یِ ضد انقلابی داخلی، از جمله بقایای نیروهای مسلح و نظامی و اطلاعاتی و سازماندهی قشر نا آگاه مردمی، تاریخ را تکرار خواهند کرد؟
با نگاه مختصری به شرایط سیاسی – اجتماعی ایران خواهیم دید که اکثریّت قریب به اتفاقِ تنها طبقه یِ انقلابی جامعه، یعنی میلیون ها نفر جمعیّت طبقه کارگر شاغل و بیکار در جامعه مان حتی دارای تشکلات صنفی و اقتصادی خود نیستند. همچنین، می بینیم که در سطح محلّات، علیرغم گذشت 6 ماه از روند انقلاب مبارزات مردمی، هسته های مبارزان خیابانی نتوانسته اند به انجمن ها و یا کمیته های محلی ارتقاء یابند. مهمتر از همه، علیرغم رشد صعودی توانایی های میدانی شما، هنوز بسیاری از مبارزان به آزادیخواهی و دمکراتیک بودن بخشی از هیئت حاکمه یِ دیکتاتور جمهوری اسلامی، «اصلاح طلبان» و لیبرال های ضد انقلابی توهم دارند. از طرف دیگر، می بینیم که ارتش جمهوری اسلامی، عمده ترین نیروی مسلح نظام، که علیرغم به کار گرفته نشدن مستقیم در سرکوب مبارزات مردمی، در زیر فرماندهی معتقدان و ذوب شدگان به ولایت خامنه ای قرار دارند، هنوز دست نخورده پابرجاست. و نیروهای اصلاح طلب حکومتی با برخورداری از امتیازات خودی بودن و توانایی های گسترده مالی و ارتباطی بورژوازی و حمایت بی دریغ امپریالیسم جهانی کاملاً در موقعیّت کسب قدرت سیاسی قرار دارد. مسلماً چنین نیروی آماده ای که مهمتر از همه قدرت ایجاد اغتشاش و تفرقه در میان نیروهای مبارز مردمی را دارد، حتی لحظه ای از اعلام حکومت خود و جایگزین کردن نیروهایش در موقعیّت های آسیب نخورده قدرت سیاسی درنگ نخواهد کرد. همچنین، سرمایه جهانی نیز حتی یک روز را برای به رسمِت شناختن آن و تسلیم کلیه ی امکانات مالی و سیاسی کشور در خارج از کشور تلف نخواهد نمود. پس آیا عاقلانه است که ما به دست خود شرایط شکست نهایی انقلاب را، همچون سال 1357، آماده نماییم؟

مردم شریف ایران! دلاوران انقلابی! کارگران آگاه مبارز!

نیروهای کارگران کمونیست ایران باندازه ای قلیل اند که هرگز نخواهند توانست در این شرایط بصورت مستقیم تغییری ایجاد کنند. ما فقط می توانیم با استفاده از دانش خود در علم مبارزه طبقاتی، عینیّت جامعه را تشخیص داده و آینده یِ احتمالی را پیش بینی کنیم و از طریق چنین پیام هایی به شما نیروهای واقعی انقلاب ایران هشدار داده و توصیه هایی بنماییم. شرایط اجتماعی و سیاسی جامعه تنها به دست پر قدرت و توانمند شما قابل تغییر و اتخاذ جهت صحیح است. در بالا هشدار دادیم که اگر ما به همین روش برخورد و درگیری های مسلحانه ادامه دهیم، فقط شرایط را برای قدرت گیری جناح دیگری از حاکمیّت دیکتاتوری اسلامی مهیا نموده ایم. در اینجا به شما توصیه می کنیم همانطور که در اواخر مرداد تاکتیک تظاهرات های فشرده و هر روزه را به تاکتیک فرسایشی تغییر دادیم و از آن طریق باعث رشد بیشتر مبارزات انقلابی خود شدیم، امروز نیز برای همین منظور، با تغییر دیگری، تاکتیک تظاهرات های متمرکز قهرآمیز را به تاکتیک دیگری تبدیل کنیم.
همانطور که در پیام های گذشته ی خود با شما در میان گذاشتیم، مبارزه انقلابی ما علیه حاکمیّت مرتجع برای استقرار حکومتی دمکراتیک است که بتواند تمامی آزادی های دمکراتیک و بخصوص حق تعیین سرنوشت و قدرت حاکمیّت را برای کلیه افراد جامعه بدون هیچ نوع تبعیضی تضمین نماید. باز هم یادآوری می کنیم که چنین حکومتی تنها می تواند بر نهادهای مردمی و اشکال سازمان یافته ی اجتماعی تکیه کرده و استقرار یابد. مهمترین این نهادها دو شکل شوراهای محلی و مراکز اشتغال مردمی می باشد. بیاییم برای جبران کاستی ها و ایجاد شرایط لازم برای استقرار حکومت دمکراتیک، پس از براندازی حکومت جمهوری اسلامی، تاکتیک خود را به کار آگاهگرایانه وسیع توده ای در محلات و مراکز شغلی برای جذب نیروهای بیشتر و وسعت دادن به پایه های انقلاب مردمی و سازماندهی اعتراضات و تظاهرات های محدودتر، اما متعددتر تغییر دهیم. بیاییم با نگارش و پخش پیام ها، اعلامیه ها وشبنامه ها در محل کار و محلات و مراکز عمومی، کلیه مردم ایران را به این مبارزات فراخوانیم. تا اکثریت جامعه ما در نهادهای دمکراتیک متشکل و متحد نشوند، پیروزی انقلاب ما برای تحقق دمکراسی تضمین نمی گردد.
ما با اعلام باور و تعهد کامل خود به قیام مسلحانه یِ توده ای برای در هم شکستن مقاومت مسلحانه حکومت جمهوری اسلامی و ماشین حاکمیّت سرمایه داری، اعلام می داریم که در چنین شرایطی تنها با ایجاد چنین تغییری در تاکتیک مبارزات توده ای است که می توانیم بر خلافِ نتایج مبارزات ادوار گذشته یِ مردمی، مبارزات انقلابی کنونی را تا پیروزی و استقرار حکومت دمکراتیک به جلو بریم.
در پایان اعلام می داریم که این اقدام و اعلان موضع ما با تهاجمات سیاسی نیروهای کوته بین جامعه و افرادی روبرو خواهد گشت که با انگیزه های مختلف و با آگاهی و یا نا آگاهی و تفسیر اشتباه از علم مبارزه طبقاتی خواهان کشاندن بلافاصله یِ این درگیری ها به نقطه ی قیام مسلحانه می باشند. اما چه باک! تنها انگیزه ی ما از مبارزه انقلابی تلاش برای حاکمیّت طبقه کارگر در راه سوسیالیسم است و در این راه هر نوع ضربه و حمله ای را چه از طرف ارتجاع حاکم و یا اپوزیسیون ضدانقلابی و متوهم تحمل می کنیم. اما بر این نکته نیز تأکید داریم که اگر شرایط مبارزاتی توده ها به رغم خواست، هشدار و توصیه ما به نقطه ی قیام بیانجامد، ما، در عین الوویت دادن به منافع دراز مدت طبقه کارگر، از هیچ کوششی در جهت پیروزی مردم دریغ نخواهیم کرد.

مرگ بر دولت سرمایه دار!
نان، مسکن، آزادی – جمهوری شورایی!

کارگران کمونیست ایران
12 دی ماه 1388

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*