در وقایع عاشورا، پیشروی ها واقعی نیستند

بسیاری از دوستان و رفقا با شادی غیرقابل وصفی از پیروزی ها و دستاوردهای جنبش انقلابی در روز عاشورا سخن می گویند. از نظر ایشان روی آوری مردم به تهاجم علنی و عقب راندن نیروهای سرکوب حکومت مذهبی با زور سنگ و آجر پراکنی، قدم مثبتی در مبارزات ایشان است. از نظر من اینکه مردم شرکت کننده در تظاهرات بر تصورات غلط خود نسبت به حکومت دیکتاتوری و نیروهای سرکوبگرش غلبه پیدا کردند و متوجه شدند که نمی توانند با خلط واقعیتِ غیرقابل سازش بودن منافع طبقاتی و رویایِ شیرین «عدم خشونت» به اهداف و خواسته هایشان برسند، امر مثبتی است. اما، آیا این تحول در شیوه ی مبارزه، به علت پیروزی های به دست آمده در میدان مبارزه است؟ و می تواند یک پیشروی واقعی در تحقق اهداف دمکراتیک انقلاب محسوب شود؟ بنظر من پاسخ منفی است.
با فاصله تنها یک هفته از آغاز مبارزات، معلوم شد که در میان نیروهای متخاصم نوعی توازن قوا بوجود آمده است و هیچیک از ایشان قادر به حذف دیگری از صحنه نیست. در آن زمان ما امیدوار بودیم که با گذشت زمان نیروهای جدید طبقاتی به انقلاب خواهند پیوست و همچنین نیروهای مردمی به سازماندهی و سامان یابی خواهند رسید و نطفه های نهادهای دمکراتیک را پی ریزی خواهند نمود. اما آنچه که تا به حال بوقوع پیوسته است، پرورش عده ی بخصوصی است که در تمامی تظاهرات ها و اعتراضات شرکت می کنند و بیباکانه و جان در کف در مقابل مزدوران حکومتی به مبارزه می پردازند. باز هم همین تعداد در شکل یک توده سازمان نیافته هستند که روز به روز رادیکالیزه می شوند و با پشت کردن به سیاست های سازشکارانه یِ اصلاح طلبان و تشدید مبارزات خود حکومت را وادار به استفاده یِ پر هزینه یِ سرکوب عریان می کنند. در روزهای 16 آذر و عاشورا نیز بازهم همین عده برای مقابله بهتر و جلوگیری از دریافت ضربات بیشتر به سنگ و آجر روی آورده اند.
ما باید پیشروی های جنبش انقلابی را با دستاوردهای مثبت آن ارزیابی کنیم و ببینیم که آیا در پروسه این مبارزات نهادهای صنفی و انجمن های قشری و کمیته های محلات و احزاب سیاسی جدیدی شکل گرفته اند یا نه؟ ایا جامعه از یک ساختار دیکتاتوری قدم فراتر گذاشته است؟ یا هنوز بورژوازی سازمان های خود را حفظ کرده است و مردم در حالت بی سازمانی و گله ای (پوپولیستی) بسر می برند.
به نظر من این قدم ها گو اینکه در مقطعی لازم و قابل تقدیر اند، اما قدم های واقعی پیشروی جنبش انقلابی به سمت استقرار دمکراسی نمی باشند.

ندای سرخ

چهارشنبه 9 دی 1388

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*