از حق اعتراض دانشجویان حمایت کنیم

گفته می شود در پی درگیریهای قهرآمیز سه شنبه شب و رودرویی دانشجویان با عوامل بسیج و اعتراضات دانشگاههای سراسری کشور، فرمانده نیروهای انتظامی فرمان داده است تا مامورین این نیرو از ضرب و شتم، شهروندان خودداری کرده و در غیر این صورت با برخوردهای تعزیری روبرو خواهند شد. در نظر اول این گونه برداشت می شود که مسئولان حکومت مطلقه و شورای امنیت داخلی تصمیم گرفتند که با اعتراضات کنونی در سراسر کشور برخوردی قانونی و مسالمت آمیز داشته و به حق اعتراض شهروندان احترام گذارند. اما با کمی دقت در وقایع و اقدامات دیگر بخشهای حکومت مستبد مذهبی، این توهم جای خود را به درک واقعیت داده و سخنان به ظاهر “مهرورزانه” فرمانده نیروهای انتظامی رنگ می بازد
ناظران حاضر در دانشگاه تهران گزارش می دهند که به دنبال وقایع شب سه شنبه در کوی دانشگاه دانشجویان در روز چهارشنبه به اعتراضات مسالمت آمیز خود در محیط دانشگاه ادامه داده و حدود ساعت شش بعداظهر با تسلیم لیستی از درخواستهای خود به سمت کوی دانشگاه حرکت می کنند. اما پس از ساعتی صدها حزب الهی و عناصر غیر دانشجو با شعارهای همیشگی پس از جولان دادن در محوطه دانشگاه به دنبال دانشجویان به کوی دانشگاه می روند. و در رودررویی های کوی تجمع کرده و شعارهای موهن سر داده و با اقدامات وحشیانه، خواهان ایجاد درگیری با دانشجویان می شوند. پس درگیریهای خشونت آمیز ایشان با دانشجویان معترض، محتمل می باشد. با در نظر گرفتن احیاء روحیه مبارزاتی دانشجویان که پس از خرداد 82 بی سابقه است، احتمال آن می رود که با جنبش با دوام وسیعی روبرو باشیم که حتی اقدامات وحشیانه نیروهای لباس شخصی زیر لوای “امت حزب الله” نتواند آنرا با سکون روبرو سازد
با در نظر گرفتن شریط فوق متوجه می شویم که فرمان جناب آقای مقدم، فرمانده نیروهای انتظامی، دقیقا در راستای سرکوب جنبش دانشجویی توسط نیروهای به ظاهر شخصی است. در حقیقت ایشان دستور داده اند که نیروهای انتظامی هنگام برخوردهای وحشیانه لباس شخصیها به دانشجویان معترض دخالت نکنند. و نظاره گر سرکوب خونین دانشجویان باشند. پس روی سخن خود را متوجه رفقای کارگر و انجمن های زنان، فرهنگیان و پرستاران و سازمانهای حقوق بشری می کنیم و به ایشان یادآوری می نمائیم که دانشجویان مبارز ما در نوبت های متعدد، به خصوص در روز جهانی زن و روز کارگر به حمایت عملی و معنوی این جنبش ها برخاسته و همراه ایشان بوده اند. دانشجویان ما در کنار کارگران و زنان مبارزمان با نیروهای سرکوبگر، مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بازداشتگاهای حکومتی را پر کردند و در طول این مبارزات شعارهایی مبنی بر همبستگی جنبشهای مردمی از قبیل “کارگر، دانشجو، پیوندتان مبارک” سر دادند. این دانشجویان شجاع و آگاه ما، در سال “همبستگی جنبشهای دمکراتیک” (سال85) به وظیفه انسانی و دمکراتیک خود عمل کرده و دیگر مبارزین راه آزادی را در مقابله با نیروهای سرکوبگر حکومتی تنها نگذاشتند. امروز همان نیروها با غضبی مضاعف به جنبش دانشجویان دمکرات حمله ور گشته تا عملکرد شجاعانه ایشان را سرکوب کرده و ندای حق طلبانه آنان را به سکوتی مرگبار تبدیل کنند. از شما می پرسم، آیا سزاوار است که چنین نیروی شجاع و از جان گذشته ای در مقابل تعرض حکومتی مستبد و آدم خوارانش تنها بماند؟
آیا نباید با هر وسیله ممکن همسوئی و همگامی خود را با ایشان فریاد زده و به کمکشان بشتابیم؟ پس همگی ما د رهر کجا که هستیم باید با روشها و اشکال متنوع حمایت عملی و معنوی خود را به گوش ایشان رسانیده و نگذاریم نیروهای سرکویگر با تمرکز برروی این بخش ازجنبش دمکراتیک ، جنبش حق طلبانه کلیه طبقات واقشار مردمی را مقهور ساخته و اعتراض برای حقشان را به سکوت بکشانند
اتحاد – مبارزه – پیروزی

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*